Louis Jonckheere: “Ondernemers moeten ongegeneerd ambitieus kunnen zijn.”

Mogen we in Vlaanderen wat ambitieuzer zijn? Volgens Louis Jonckheere, CEO van het Gentse Wintercircus, vormen lef en ambitie alleszins de onmisbare schakels als we als regio willen versnellen. “Klein denken helpt ons niet vooruit. We moeten groots durven denken en dingen doen die niet comfortabel, maar wel broodnodig zijn."

Succes staat of valt met lef, ambitie en durf om risico’s te nemen. Voor Vlaanderen ligt de uitdaging in het creëren van ecosystemen die ondernemers groots laten dromen. “Ondernemers moeten ongegeneerd ambitieus kunnen zijn”, vindt Louis Jonckheere. 

Je neemt bijna afscheid van het Wintercircus om voor Aikido naar de VS te trekken. Hoe voelt het om nu nog in het Wintercircus te zijn? 

“Het voelt dubbel. Twee jaar geleden was dit een ruïne: een leeg gebouw met grote dromen, maar zonder plan. Net dat maakte het zo’n uitdaging. Veel mensen vroegen me of dit ooit zou lukken. De kans leek klein, ik heb mijn nek uitgestoken. Maar voor mij klopte alles: het gebouw, het team, de investeerders, het moment, de stad, de locatie. Dat is ondernemerschap: risico nemen, durven kiezen en ervoor gaan. Dat heb ik gedaan en het voelt nog altijd juist. Je komt hier binnen en je kunt bijna niet anders dan enthousiast worden. Ik ga dit wel missen.”

Je noemt dat ‘gewoon ondernemerschap’, maar daar komt toch ook veel lef en ambitie bij kijken?

“Tuurlijk. Het is een beetje on-Vlaams wat we hier gedaan hebben. We hebben bijna twaalf miljoen euro kapitaal opgehaald, waarvan drie vierde van ondernemers. Dat betekent dat je veel mensen moet overtuigen om samen risico te nemen. En dat is gelukt.”

Waarom is dat zo ‘on-Vlaams’?

“Dat zit diep in onze cultuur. We zijn de voorbije decennia vergeten om te dromen. We maken plannen en analyses, maar doen te weinig echt. Er worden te weinig grote bedrijven opgestart. Vroeger zag je in Europa ambitie, daadkracht en wereldtop, en daar kwam welvaart uit voort. Als we vandaag geen nieuwe vormen van ambitieus ondernemerschap creëren, dan ziet het er somber uit.”

Hoe verander je die mentaliteit? 

“We kiezen te vaak voor comfort over courage, in Vlaanderen en eigenlijk in heel Europa. Dat moet omgekeerd worden, en dat vraagt moed. Iets ondernemen dat de wereld verovert, is per definitie oncomfortabel. Ik verhuis binnenkort naar de Verenigde Staten voor Aikido. Dat vraagt veel, ook van mijn gezin. Maar die keuzes moeten zichtbaar zijn, zodat anderen zien dat het kan.”

Welke rol speelt het Wintercircus vandaag?

“We willen een plek zijn waar ondernemers ongegeneerd ambitieus kunnen zijn. Waar ze durven zeggen dat ze de wereld willen veroveren en daar keihard voor werken. Dat slaat aan: vandaag zitten hier 39 start-ups en ik hoor wekelijks mensen die naar Gent willen verhuizen om dichter bij dit ecosysteem te zijn.”

Kan de overheid helpen om die ambitie te versnellen?

“Zeker, maar dan moeten er scherpere keuzes gemaakt worden. Digitale technologie wordt te weinig als strategisch gezien. Early-stage financiering werkt, maar voor scale-ups missen we groeifondsen die écht durven inzetten. Als we dat niet veranderen, dan worden onze beste techbedrijven onvermijdelijk buitenlands. Dat is geen ideologisch probleem, maar een strategisch risico. We moeten stoppen met alles een beetje te ondersteunen en we moeten meer investeren in winnaars, zoals andere landen dat al doen.”

Wat is volgens jou dé onmisbare schakel voor het succesvol implementeren van strategische keuzes om Vlaanderen te versnellen?

“We hebben nood aan duidelijke regie. Ik denk dan aan een regeringscommissaris, liefst met ondernemerservaring, die focust op artificiële intelligentie en robotica, met echte bevoegdheden en budget. De technologische revolutie is volop bezig. We kunnen ernaar blijven kijken, of we kunnen beslissen om mee te versnellen.”